Die Torah - Die fünf Bücher Mose
Buch:
Kapitel:
Vers:
Hebräischer Text (nach der Masorah)
הֵ֚ן לֹא־הוּבָ֣א אֶת־דָּמָ֔הּ אֶל־הַקֹּ֖דֶשׁ פְּנִ֑ימָה אָכ֨וֹל תֹּאכְל֥וּ אֹתָ֛הּ בַּקֹּ֖דֶשׁ כַּאֲשֶׁ֥ר צִוֵּֽיתִי׃
Deutsche Übersetzung (Samson Raphael Hirsch)
Sehet, es ist doch sein Blut nicht zum Heiligtum ins Innere gebracht worden, es hättet ihr im heiligen Raum essen sollen, wie ich geboten!
Übersetzung von Moses Mendelssohn (1780 bis 1783)
Das Blut davon ist ja nicht in das Heiligthum hineingebracht worden, also hättet ihr es wohl an einem heiligen Orte essen sollen, wie ich befohlen.
Übersetzung von Lazarus Goldschmidt (1921 bis 1925)
Ist doch dessen Blut nicht in des Heiligtums Innres gebracht worden: essen solltet ihr es im Heiligtume, wie ich geboten.
Mendelssohn-Übersetzung im Original
דאז בלוט דאפֿאן איזט יא ניכט אין דאז הייליגטום היניין געבראכט ווארדען, אלזא העטעט איהר עס וואהל אן איינעם הייליגען ארטע עסען זאללען, וויא איך בעפֿאהלען ·
Onkelos
הָא לָא אִתָּעַל יָת דְמַהּ לְבֵית קֻדְשָׁא גַוָאָה מֵיכַל תֵּכְלוּן יָתַהּ בְּקֻדְשָׁא כְּמָא דִי פַקֵדִית
Raschi
הן לא הובא וגו'. שֶׁאִלּוּ הוּבָא, הָיָה לָכֶם לְשָֹרְפָהּ, כְּמוֹ שֶׁנֶּאֱמַר (ויקרא ו'), וְכָל חַטָּאת אֲשֶׁר יוּבָא מִדָּמָהּ וְגוֹ' (פסחים פ"ב):
אכל תאכלו אתה. הָיָה לָכֶם לְאָכְלָהּ אַף עַל פִּי שֶׁאַתֶּם אוֹנְנִים:
כאשר צויתי. לָכֶם בַּמִּנְחָה:
Raschi (Deutsche Übersetzung)
Siehe,... ist nicht ge- 18 bracht worden, wäre es hineingebracht worden, so hättet ihr es verbrennen müssen, wie es heißt (6, 23), jedes Sündopfer, von dessen Blut hineingebracht wird... Ihr hättet es essen sollen, es war eure Pflicht, es trotz euerer Trauer zu essen. Wie ich euch beim Speiseopfer geboten.
Kommentar von R. Samson Raphael Hirsch
Text herunterladen

V. 18. הן לא הובא וגו׳, in welchem Falle allerdings das Opfer dem Kap. 6, 23 ausgesprochenen פסול erliegen würde (siehe daselbst) und mit Recht verbrannt wäre. – כאשר צויתי, wie ich hinsichtlich der אכילת שירי מנחה speziell (V. 12) geboten, daß sie ungeachtet des אנינות gegessen werden sollten, und wie ich ja gleich בשעת מעשה, nach dem verhängnisvollen Ereignis (siehe Sebachim 101a) allgemein euch gelehrt hatte, daß מפתח אהל מועד לא תצאו, daß euer אנינות-Zustand keine Unterbrechung eurer Beziehungen zum Heiligtume zur Folge haben soll.